|
Cultural
and Religious Tourism:
Mersin
is an incredible cultural melting pot. Saint Paulus, the first
Apostle of Christ, was born in Tarsus which is 25 km to Mersin.
Tarsus has inherited a cultural heritage accumulated in 6 thousand
years. Archaeological excavations carried out in Yumuktepe tumulus,
located at the center of Mersin, have shown that the city was first
built 9 thousand years ago. Silifke city, founded by Selefkos
Nikator, one of the commanders of Alexander the Great, is preparing
for its celebrating its 2300th anniversary. Around 100 ancient
cities scattered around Silifke feature the unique heritage of the
Greek, Roman and Byzantian civilizations which we can discover
together. In addition to these, Antakya, the city of Saint Pierre
where you can reach after a 3-hour drive, and Cappadocia, the city
of earth pillars in a 4-hour driving distance, are among other
tourist attractions which should not be missed.
Ecological Tourism:
Silifke
Goksu Delta and Tarsus Berdan River Salt Lake Delta are wetlands
which are protected under international agreements. If you are
interested in these bird heavens and turtle breeding places you can
join a photo safari at any time suiting to your travel plans.
Water Sports and Rafting:
Rafting tours are organized in
Koprucay under supervision of experienced guides and instructors at
every weekend from May to September.
Convention Tourism:
Many small and larger halls in our
city have hosted international and national gatherings. Our hotels
have an adequate capacity.
Archaeological Tourism:
Mersin ranks first among Anatolian
cities in terms of the number archaeological excavation sites. Some
10 excavation centers bring the ruins of various civilizations to
daylight. Apart from Mersin Museum tourists can visit Mersin Ataturk
House, Tarsus Museum, Silifke Museum, Silifke Ataturk House and
Narlikuyu Mosaic Museum everyday with the exception of Tuesdays.
Mersin Highlands and Plateau Tourism:
Mersin - Içel
region is a heaven of plateaus. You can enjoy cool air in tens of
plateaus intermingled with archaeological sites at the heart of
Toros Mountains away from the scorching heat and noise of cities.
Major
Archaeological Sites and Historical Places in Mersin
Anamurium:
This ancient city is located on the eastern part of Cape Anamur, 6
kilometers south-west of Anamur. It was first built by the Romans
and reconstructed during the Byzantian era.
Mamure Castle:
Located 6 km south-east of Anamur, the castle has loophole walls
built in order to thwart attacks from sea and land and it is
surrounded by protection ditches on its three sides. Used by Romans,
Byzantians, Karamanogullari and Ottomans the castle has
Turkish-Islam architectural works such as mosques, fountains and
Turkish baths.
Silifke Castle:
The oval-shaped castle is built on a hill dominating Silifke and
surrounded by ditches. There are ruins of arched galleries, water
reservoirs, tanks and other structures inside the castle. It was
used as the first settlement in ancient times. It was later modified
by the Crusaders during their fights against the Turks. 10 of its 23
towers remain intact. Ruins of a mosque, which is believed to have
been Yildirim Beyazit's rule, can be seen within the castle.
Uzuncaburç (Olba-Diocaesarea):
Uzuncaburç which is 30 km north of Silifke is reached through
valleys and forests. Being one of the religious centres of the
Hellenistic era, Uzuncaburç was called "Olba" in that period and "Diocaesarea"
during the Roman period. In the entrance to it, there is a theatre
dating back to the Roman period and, around it, there is a holy road
with ancient remains. All the 36 columns of the Zeus Olbios Temple,
which is 2,300 years old, surrounded by high walls and with a vast
courtyard, are intact. At the end of the holy road is a temple built
for Tykhe (Fortuna), the goddess of success and good luck. The City
Gate which has a monumental character was constructed with cut
stones.
"The Tower which dates back to the Hellenistic era and the stone
graves which cover the slopes along the valley in the north indicate
that Uzuncaburç was one of the most important cities of the period.
Cleopatra Gate (Tarsus):
Of the three gates of the city, once surrounded by walls, only the
one facing the sea remains intact. Legend has it that Cleopatra
entered the city through this gate to meet Antonius.
Aya-Thekla:
(Hagia Thekla), built around 50 B.C., is a unique place with its
legends which have reached our day and with the cultural heritage it
contains.
Rock-Cut
Human Reliefs:
While going from the Maiden Castle towards the Village of Hüseyinler,
if one leaves the road at the sixth kilometre and travels westward
for another two kilometres, one arrives at the Creek Satan (Seytan
Deresi). Human figures are carved on the rocky slope of this deep
valley. These roman reliefs, which date back to the first century
A.C. and which number 13, display scenes of funeral supper.
Caves of
Heaven-Hell:
This is a large pit which came into being when the ceiling collapsed
as a result of chemical erosion caused by an underground creek. It
is said that the cave which is located at the bottom of the initial
subsidence and is one of these natural wonders known as the "Corycian
Caves" in the ancient ages was the home of the Monster Typhon. At
the entrance of the cave, there is a small church which a pious man
named Paulus caused to be built. One goes down the subsidence of
Heaven by a stair of 452 steps each of which is quite wide. There
are 300 steps to the church. After the church, one hears the sound
of a mythological underground creek at the point where the cave ends.
The pit of Hell which is 75 metres ahead of the subsidence of Heaven
came into being in a similar way. The pit of Hell looks
awe-inspiring. Rumour has it that sinners and criminals were thrown
into this pit in the past. It is recounted that Typhon, who was "the
giant of giants" in mythology and who destroyed every place through
which he went, was confined here. The Cave of Dilek and Asthma which
is located 18 metres under the ground is in the vicinity.
 
Kanlidivane:
It is 3 km ahead of the road that turns right at the 45th kilometre
of the Mersin-Silifke highway. The city, which was called Carytelis
in the Ancient Age, is situated around a large swallow, that is, a
wide and deep subsidence. In Kanlidivane which contains ruins of a
temple, church, cistern and a town dating back to the Hellenistic,
Roman and Byzantine periods, there is also a Hellenistic tower built
in the second century B.C. When one goes down into the swallow
through ancient stairs, one sees figures of women and men carved on
the rock on the right-hand side. It is said that, at the time of
Byzantine Emperor Theodosius II, criminals were thrown into this
swallow in which there were wild animals.
Yumuktepe:
It is north-west of the city. 33 tiers of civilizations were
unearthed as a result of excavations carried out in this tumulus.
The first settlement in Yumuktepe was built in the Neolithic age and
continued uninterruptedly during Chalcolithic, Bronze, Hitite,
Byzantium and Islamic eras. Artifacts, which are being displayed in
Mersin Museum, include weapons used during the Hitite period,
ceramics, stone seals, copper fishing lines, woman sculptures,
jewellery and kilns. A castle discovered 25 meters under the tumulus
is a small copy of the one built in Bogazkoy.
St. Paul Well:
It is a well located in a courtyard of a demolished house, where St.
Paul is believed to have lived, in Tarsus city center. Recent
excavations have unearthed some walls.
St. Paul Church:
St. Paul, one of the leading figures of the Christianity, is
believed to have had this church constructed as St. Paul Cathedral
at Tarsus city center in 1102. It attracts attention by its
Roman-style thick and high walls, deep windows with a wide internal
side and a narrow external side and thick columns.
The cave of Seven
Sleepers:
The cave, mentioned in Kefh sura of the Koran, is 14 km north-west
of Tarsus and is considered a sacred place both by the Muslims and
the Christians. Around 250 A.D. Dacianus, a Greek ruler of Tarsus
city, warned 7 young people, who had accepted to worship a single
god, that they would be punished unless they worshipped idols. The 7
young people have fled from the ruler's oppression and took refuge
in this cave where, according to legend, slept there for 309 years.
Alahan Monastery:
It is 25 km north of Mut county. Religious persecution suffered by
early Christians during the period when the Christianity spread to
Cappadocia and Liconia and fear of death forced these peoples to
live in caves and cavities carved on rocks in mountainous areas.
According to the legend, it was constructed in memory of St. Paul,
one of the Christ's Apostles, and Barnabas, one of the pioneers of
the Christianity who lived in Tarsus, who visited the monastery.
Three Angels
Mosaic and Roman Bath:
It is located on the coast of Narlikuyu Bay 67 km to Mersin. A part
of the bath and the coloured floor mosaic portraying the there
angels known as "Gratiae" in mythology are protected within a
building. The structure was built by the Romans in 4th century.
Viransehir (Soli
- Pompeipolis):
It is located on the coast 12 km to Mersin. This ancient city, known
as "Soli" in the Hellenistic age, were ruled by Persians,
Macedonians, Selefkos and Romans. Soli was conquered by Pompeus, one
of the most glorious commanders of the Roman Empire, was named "Pompeipolis"
after some renovations. It was ruined as a result of an earthquake
that occurred in B.C. 527 and it is presently known as "Viransehir".
Its road with parallel columns and the old port are worth seeing.
Corycus Ruins and
Maiden Castle:
Located 23 km west of Erdemli and by the sea. This city, which
became lively starting in the fourth century B.C. and was surrounded
by walls, witnessed the Roman, Byzantine, Iusignan and
Karamanogullari periods. Maiden Castle was built to protect the
ancient city of Korykos. The strong stonework of the Castle, a
subject of legends, is quite impressive. The Castle was repaired by
Karamanoglu Ibrahim Bey. |
 |
 |
|
MCCI - Mersin Chamber of Commerce
and Industry |
Mersin
Directorate of Culture and Tourism |
|
Address: |
Address: |
Atatürk Caddesi
MTSO Hizmet Binasi Kat: 2-3-4
33070 Mersin - Turkey |
İstasyon karşısı
Mersin / Turkey |
|
Phone:
+90 324 238 95 00
Fax: +90 324 238 13 40 / +90 324 231 96 97/domestic line of tourism
information: 296 |
Phone: 324 237 19 00 - 237 19 01
Fax: 324 238 32 73 - 231 26 79
|
|
www.mtso.org.tr
info@mtso.org.tr |
www.visitmersin.com
info@visitmersin.com |
Inleiding.
Turkije vormt een opmerkelijke brug tussen Europa en Azië en het land
weerspiegelt deze twee werelden. De westelijke helft, met de steden Istanbul,
Izmir en Antalya, is rijker en dichter bevolkt, gericht op Europa en het
Middellandse Zeegebied. Het andere deel, vanaf Ankara naar het oosten, met zijn
ruige, weidse steppen, heeft meer in zich van Turkijes Aziatische erfenis.
De meeste bezoekers komen naar het westelijke deel, aangetrokken door de
legendarische roep van Istanbul en de langstee en schoonste kustlijn van het
Middellandse-Zeegebied. Oost Turkije blijft een ander verhaal: meer iets voor de
avonturier dan voor de strandliefhebber.
Wie voor het eerst in Turkije komt, wordt misschien wel het meest verrast
door het uitstekende eten en drinken, waarvoor men een schappelijke prijs
vraagt, en door de waardigheid van het Turkse volk. Overblijfselen uit het
verleden bieden zowel het oosten als het westen van het land een bijna
overdadige rijkdom, met archeologische vindplaatsen die teruggaan van de
steentijd en de Hittieten, via Griekse en Romeinse steden tot Byzantijnse,
Seldsjoekse en Osmaanse monumenten, dikwijls in een prachtige omgeving. Overal
bevinden zich natuurwonderen
–
grotten, watervallen, kloven, vulkanen, meren en bronnen – in een van de meest
fantastische landschappen ter wereld.
Naamsveranderingen.
De naam ‘Anatolië’, waarmee het Aziatische hart van het moderne Turkije wordt
bedoeld, komt van het Griekse woord voor ‘oost’. In de Romeinse tijd werd het
gebied Asia Minor (Klein Azië) genoemd. Istanbul, gesticht in 667 v. C., heette
oorspronkelijk Byzantium, werd later door de Byzantijnen Constantinopel genoemd
en ten slotte door de Osmanen Istanbul.
Vrouwenkiesrecht.
Turkse vrouwen vanaf 18 jaar kregen volledig stemrecht in 1923 dankzij de
hervormingen van Atatürk. In België bijvoorbeeld pas in 1948 en in Nederland was
dit in 1919 reeds het geval.
naar boven
De Hittieten.
Zo’n honderd jaar geleden waren de Hittieten nog een mysterieus volk, waarvan
alleen in het Oude Testament (Uria Hittiet) en in oude Egyptische hiërogliefen
melding werd gemaakt.
In 1834 werd het eerste archeologische bewijs van hun bestaan geleverd. Bij
opgravingen in Bo ğazkale
(Hattuşaş) in Centraal Anatolië
en latere opgravingen werden duizenden spijkerschrifttabletten gevonden die de
geschiedenis van het verloren Hittitische Rijk als en legpuzzel in elkaar pasten.
In tegenstelling tot de dalculturen van de oude Egyptenaren en de Babyloniërs
bereikten de Hittieten juist een hoge beschaving in onherbergzaam berggebied. De
Hittieten waren oorspronkelijk afkomstig uit Zuid Rusland en Centraal Azië. Ze
kozen Hattuşaş tot hoofdstad
en heersten van de 19de tot de 13de eeuw v. C. over Klein Azië.
Het volk ontwierp een geheel van 200 wetten, die betrekking hadden op alle
mogelijke misdaden. Op moord, zwarte magie en diefstal stond een geldboete en
teruggaven van goederen. Op burgerlijke ongehoorzaamheid, verkrachting en
sodomie stond de doodstraf. Als betaalmiddel gebruikten ze zilveren staven of
ringen.
Hun duurzaamste erfenis is wel de krachtige beeldhouwkunst. Hittitische goden,
met namen de weergod Teshub, heilige stieren en leeuwen die poorten bewaken
werden in hoog reliëf uitgevoerd.
Een van de grootste archeologische prestaties van deze eeuw is de ontdekking
van de Hittieten geweest. Het meeste onderzoek naar deze beschaving is door
Duitse en Tsjechische geleerden uitgevoerd. Het betreft hier een van de grootste
culturen uit de Bronstijd; de Hittieten legden in spijkerschrift een Indo-Europese
taal vast en leverden daarmee het oudste schriftelijke bronnenmateriaal dat er
bestaat. Tot de Indo-Europese taalgroep behoren onder meer de Germaanse,
Romaanse, Slavische, Indiase en Griekse talen.
naar boven
Alexander: de Grieken in Turkije.
Met het optreden van Alexander de Grote in de antieke wereld begon een nieuw
tijdperk in de geschiedenis, in het bijzonder voor Turkije. Nog maar 21 jaar oud,
stak Alexander in 334 v. C. de Hellespont over aan het hoofd van een leger van
ongeveer 35.000 Macedoniërs en Grieken, met het doel de Griekse steden te
bevrijden en het Perzische Rijk te veroveren. Dat lukte hem opvallend snel.
Onderweg ontwarde hij de mysterieuze Gordiaanse knoop Gordion ligt 106 km ten
westen van Ankara. Met deze knoop had de Frygische koning het juk aan de dissel
van zijn ossenkar bevestigd en een orakel had voorspeld dat wie de knoop zou
ontwarren, heerser over Azië zou zijn. Alexander kende de legende en meende de
profetie te moeten vervullen. Hij keek even en hakte toen eenvoudig de knoop met
zijn zwaard door. Binnen anderhalf jaar had hij Klein Azië heroverd en binnen
drie jaar het gehele Perzische Rijk.
Toen Alexander op 32 leeftijd in Babylon aan een plotselinge ziekte overleed,
bleef zijn uitgestrekte, pas veroverde rijk zonder troonopvolger achter. Nadat
zijn generaals 20 jaar onderling hadden geruzied, werden er drie koninkrijken
gevormd: het Macedonische in Griekenland, het Seleucidische in Syrië en het
Pholemaeïsche in Egypte.
Zijn veroveringen schiepen een verbinding tussen Griekenland en Perzië en het
Oosten, waarlangs allerlei vruchtbare ideeën het Westen bereikten. Deze vormden
de voedingsbodem voor de geweldige opbloei van kennis en wetenschap die de
beschaafde wereld zou veranderen. Deze Hellenistische periode duurde 1000 jaar.
naar boven
Het Byzantijnse Rijk
In 330 stichtte keizer Constantijn de nieuwe hoofdstad Constantinopel,
daarmee tegelijkertijd de neergang van Rome en de splitsing van het Romeinse
Rijk in een oostelijke en een westelijke helft symboliserend. Terwijl de
westelijke helft in 476 ineenstortte, overleefde het oostelijk deel (het
Byzantijnse Rijk genoemd, naar de naam Byzantium van de vroegere Griekse stad op
die plaats) tot 1453, toen de Osmanen het ten slotte ten val brachten.
Het Byzantijnse Rijk zat met twee belangrijke erfenissen: het behoud van de
Griekse cultuur en het orthodoxe christendom als staatsgodsdienst, waarbij de
Byzantijnse heersers zowel keizer waren als de rol van de paus vervulden. De
keizers, met name Justinianus, gaven kunstenaars en architecten alle ruimte.
Hieruit kwam de klassieke Byzantijnse koepelbasiliek voort met als mooiste
voorbeeld de Aya Sofia in de 6de eeuw.
Alle Byzantijnse kerken zijn opgetrokken uit baksteen, met weinig
versieringen aan de buitenkant. Binnen daarentegen schitteren de kleuren van de
mozaïeken, dikwijls series afbeeldingen van bijbelverhalen. In de Aya Sofia zijn
hiervan nog slechts fragmenten zichtbaar, maar die in de kerk van de H.
Verlosser in Chora (nu het Kariyemuseum), worden erkend als het meest
fantastische en volledige voorbeeld van Byzantijnse mozaïekkunst. Ook de
verering van iconen – afbeeldingen van Christus, Maria en heiligen – begon in de
Byzantijnse tijd. Er ontwikkelde zich een uitgebreide gestileerde iconografie
die aangaf welke bijbelgegevens waar ze moesten worden geplaatst in de kerk.
Helaas werden alle afbeeldingen verwoest door de fanatieke iconoclasten (beeldenstormers)
die heersten van 711 tot 843. vandaar dat tegenwoordig aanwezige mozaïeken in
Istanbul alle dateren uit het midden van de 9de eeuw of later.
De Byzantijnse kunst– en architectuurstijl verspreide zich in de omliggende
gebieden en nog steeds winden we opvallend gelijkende koepelkerken in Italië,
Griekenland en op de Balkan, dikwijls versierd met mozaïeken en iconen.
naar boven
Het Osmaanse Rijk 1326 - 1922
Begonnen als een kleine Turkse nomadenstam, ontwikkelden de Osmanen zich
uiteindelijk tot de macht die het Byzantijnse Rijk omverwierp en de regio de zes
eeuwen daarna beheerste. De naam Osmaan, Osmanli in het Turks, is afgeleid van
hun eerste leider Osman Gazi.
De Osmanen maakten Bursa in 1326 tot hun hoofdstad. Ze werden terug gedrongen
door een Mongoolse inval onder Tamerlan vanuit Centraal Azië in 1402. Ze
herstelden zich en in 1453 nam Sultan Mehmet II Constantinopel in na een beleg
van zeven dagen. Mehmet (sedertdien ‘de Veroveraar’ genoemd) begon aan het
herstel van de stad en in 1470 kwam het Topkapi paleis (Topkapi Sarayi) gereed
als nieuw keizerlijk paleis en de enorme Fatih Camii, Moskee van de Veroveraar,
het eerste moskee complex in zijn soort. Verder herbevolkte Mehmet de stad met
Turken, Grieken, Armeniërs en Spaanse joden. Tegen het einde van de 15de eeuw
was Istanbul, zoals de stad nu heette, de rijke, welvarende hoofdstad van een
groot rijk. Onder Selim de Verschrikkelijke sterkte het rijk zich uit tot Perzië,
Syrië en Egypte. Deze sultan stierf onverwacht in 1520 tijdens de
voorbereidingen voor een grote veldtocht tegen Europa.
Het Osmaanse Rijk bereikte zijn hoogtepunt onder Selims zoon Süleyman, in het
westen bekend als ‘de Grote’. Alleen bij Wenen faalde deze militair, wat Europa
redde van verdere Osmaanse expansie. De buit en belastingen van de overwonnen
landstreken gebruikte Süleyman om Istanbul te verfraaien met prachtige gebouwen
en moskee complexen, waarvan de Süleyman moskee de grootste is.
Met Süleymans zoon Selim II ‘de Zot’ zette in 1566 het gestage verval van het
Osmaanse Rijk in. Dit verval wordt voor een belangrijk deel geweten aan het
instituut van de harem. Historici verwijzen naar deze periode als ‘de
Vrouwenregering’, waarin opeenvolgende ambitieuze vrouwen en moeders de sultans
van de staatsaangelegenheden afleiden. Burgerlijke onrust verzwakte het rijk
verder. Het stond in de 19de eeuw bekend als de ‘zieke oude man van Europa’. Het
Osmaanse Rijk verloor steeds meer gebied tot het rampzalige bondgenootschap met
Duitsland in de Eerste Wereldoorlog er definitief een einde aan maakte.
naar boven
Atatürk: de Islam in een seculiere staat .
In de islamitische wereld is Turkije een uniek voorbeeld van een meerpartijen
democratie. De godsdienst is gescheiden van regering en staatszaken is te danken
aan één man, Kemal Atatürk, ‘Vader der Turken’ 1881 – 1938. Deze militaire held
organiseerde de groeiende Turkse nationalistische beweging die het voorstel van
de geallieerden tot opdeling van het Osmaanse Rijk eenparig verwierp. Zijn
inspanningen werden bekroond met het Verdrag van Versailles dat in 1923 de
Turkse soevereiniteit erkende over een gebied dat ongeveer overeenkomt met de
huidige grenzen.
De resterende vijftien jaren van zijn leven voerde Atatürk een reeks
vergaande hervormingen door om Turkije te verwestersen en te integreren in de
moderne wereld. Hij maakte een einde aan het kalifaat, verbande de sultan,
schafte het ministerie van Religieuze Zaken af, ontbond religieuze orden, nam
eigendommen van de geestelijkheid in beslag en verbood godsdienstonderwijs. In
1928 was de scheiding tussen islam en staat volledig en was Turkije volgens de
grondwet een seculiere staat.
Atatürk was niet zo zeer tegen religie als wel tegen religieuze bemoeienissen
met staatszaken. Volgens hem kon iedereen privé en vroom islamiet zijn, maar de
openbare politieke discussie was een andere zaak. Voor politici in het huidige
Turkije is dit een moeilijk te volgen koers, want ze erkennen de islam als
belangrijke machtsfactor, vooral op het platteland. Bij alle verkiezingen worden
er daarom wel concessies gedaan aan het religieuze traditionalisme om zeker te
zijn van stemmen op het platteland.
Onder de Turken is de kloof stad – platteland een realiteit. De Turken in de
grote steden zijn doorgaans niet zulke strenge islamieten, maar in de dorpen
speelt de islam echter nog steeds een grote rol, hoewel een golf van
fundamentalisme geen sprake is, wat sommige media beweren.
De herinnering aan Atatürk is overal zijn portret hangt in iedere openbare
ruimte, zijn standbeeld staat op ieder groot plein en zijn gezicht op alle
postzegels en bankbiljetten.
naar boven
Het Turkse bad.
Naar men zegt telt Istanbul zo’n 100 hamam, Turkse baden, waarvan er nog zo’n
80 in gebruik zijn. Ongetwijfeld zullen ze de 21ste eeuw halen, want het
brandstoftekort maakt een wekelijks bezoek aan de hamam economisch interessant.
Deze mate van algeheel schoon zijn die het oplevert, gaat ver uit boven wat de
meesten van ons met dagelijks baden en douchen bereiken. Zoals een Britse
predikant schreef tijdens zijn verblijf hier in de jaren dertig: ‘men acht
onreinheid van het lichaam erger dan onreinheid van de geest, en reiniging zo
wezenlijk dat het zonder gebed waardeloos is in Gods ogen.’ Osmaanse
huwelijkscontracten stelden dat de man zijn vrouw badgeld moest geven. Deed hij
dat niet, dat was dan grond voor echtscheiding aan te vragen.
Gemengd baden is niet toegestaan, met uitzondering van enkele van de grotere
hotels die zich aan de voorkeur van de gasten aanpassen. Een man die de vrouwen
hamam betrad haalde zich daarmee de doodstraf op de hals. De vrouwenbaden zijn
heerlijke ontspanningsplaatsen, met dikke huiselijke masseuses in zwarte
omslagdoek met omvangrijke deinende boezems, dikwijls sigaretten roken tussen de
gasten. Onder vreemden in een vrouwen hamam is naaktheid gewoon. Probeer, omdat
u er waarschijnlijk maar een keer komt, alles: het afboenen van het vuil van
jaren met de ruwe washand, vooral van uw rug, het inzepen, de gezichtsmassage en
zelfs de voetenmassage. Voor iedereen zijn er kluisjes om kostbaarheden op te
bergen. Daarentegen zijn de mannenbaden eens tuk minder frivool, zonder gezang
en met een handdoek stevig rond het middel geslagen.
De voor vreemdelingen aanbevolen baden zijn de Ca ğaloğlu,
de
Çemberlitas
en de Çinili in Sultanahmet en de Galatasaray in Beyoğlu.
Een paar oude grote vijfsterrenhotels hebben eveneens kleine Turkse baden, maar
die missen de authentieke atmosfeer.
naar boven
Turkse tapijten.
Tapijt weven werd als belangrijke Turkse kunstvorm ingevoerd door de
nomadische Seldsjoeken in de 12de eeuw. Hun kunst verried hun nomadische
achtergrond, want tapijten zijn onmisbaar bij de inrichting van tenten.
Er zijn drie categorie ën:
de geknoopte tapijten met pool (hali), platte weefsels (kilim) zonder pool en zo
groot als en reisdeken, en de zijden tapijten, een klasse op zichzelf. Deze zijn
de duurste en meest luxueuze. Met de dunne zijden draad kan de wever de kleinste
details in de rijkste kleuren uitvoeren. Kilims werden traditioneel gemaakt door
vrouwen voor dagelijks gebruik, niet voor de handel. De patronen en kleuren
waren daarom niet afhankelijk van mode eisen, maar weerspiegelden de identiteit
van de weefster, haar familie en haar stam. De meeste kilims zijn van schapenwol
gemaakt, sommige van geitenhaar en katoen. Thuis werden ze niet alleen gebruikt
als vloerkleed maar ook als wandkleed, deurgordijn, gebedskleed, als grote
zakken voor kussens en zadeltassen en kleine zakken voor zout, brood, graan en
kleding.
Natuurlijke kleurstoffen werden traditioneel bereid uit wortels, schors,
bessen, groenten en mineralen. In de tweede helft van de 19de eeuw werden de
anilinekleurstoffen ontwikkeld die geleidelijk de plaats van de oude natuurlijke
kleurstoffen hebben ingenomen. Natuurlijke kleurstoffen zijn nooit roze of
oranje, dus deze of andere, maar fellere kleuren zijn een aanwijzing van
chemische kleurstoffen. Tegenwoordig gebruiken wevers die gemakshalve altijd,
zodat ze niet meer afhankelijk zijn van het voorkomen van bepaalde planten, wat
vroeger juist tot plaatselijke kenmerkende kleuren leidde zoals Turkomaans rood
en Balikesir blauw en rood. Ook de ontwerpen en patronen duiden op de herkomst,
alhoewel het jaren ervaring vereist ze daarop te herkennen. Een paar ontwerpen
komen in iedere streek voor, vooral het gebedskleed met het boogvormige egale
stuk dat de naar Mekka gerichte mihrab (gebedsnis) in de meeste moskeeën
weergeeft.
Gebedskleden worden uitsluitend voor het gebed gebruikt en zijn erkenbaar aan
symbolen als handen in gebedshouding, de moskeelamp, de levensboom, de
waterkruik, het sieraad van Mohammed of de ster van Abraham
naar boven
Het kopen van een tapijt.
- Koop alleen Turkse tapijten, ook al worden er Perzische, Kaukasische en
Turkmeense aangeboden. Vanwege de exclusiviteit zijn deze tapijten in Turkije
veel duurder den elders.
- Inspecteer aan de achterzijde de dichtheid van het weefsel. Hoe dichter het
weefsel, hoe kleiner de knoop, hoe hoger de prijs. Wrijf met een natte zakdoek
over het tapijt om de kleurechtheid te bepalen en kijk het na op reparaties.
- Controleer de echtheid van zijde met een brandende lucifer. Echte zijde
ontbrandt niet snel, synthetische daarentegen schroeit meteen en gaat stinken.
naar boven
De dansende derwisjen
De orde van de dansende derwisjen werd in 1925 ontbonden in het kader van het
secularisatieprogramma van Atatürk. Thuishaven van de orde was Konya, de
hoofdstad van het oude Seldsjoekse Rijk. De stichting van de Mevlânaorde is een
van de belangrijkste Seldsjoekse bijdragen aan deze streken geweest.
Calaleddin Rumi, de stichter van de orde, beter bekend als Mevlâna, ligt in
Konya begraven 1273. ieder jaar wordt hier van 9 tot 17 december het beroemde
Mevlâna festival gehouden, de enige gelegenheid waarbij de dansende derwisjen in
het openbaar optreden.
Mevlâna, een mystiek dichter en filosoof, geloofde in de extatische
universele liefde. De derwisjen raakten in extase door op de mystieke melodieën
van de ney, een rietfluit, om hun as te draaien. De dans symboliseert de
omwenteling van de hemellichamen. De dansers hielden hunrechterhand op om de
zegen van boven te ontvangen, de linker was omlaag gericht om die zegen aan de
aarde door te geven. De sekteleden gingen gekleed in lange, witte gewaden en
droegen hoge, kegelvormige vilten hoofddeksels, zoals ook tegenwoordig nog
tijdens het jaarlijkse festival.
naar boven
Water: de toekomst van de Eufraat.
Water is ongetwijfeld de energiebron van de toekomst en daar ontbreekt het
niet aan in Turkije. De bronnen van zowel de Dicle (Tegris) als de Firat (Eufraat)
liggen hoog in de bergen aan Anatolië. Hiermee kan Turkije naar believen de
waterkraan open en dicht draaien. Het project Zuidoost Anatolië (GAP) belichaamt
de Turkse toekomstvisie. Het betreft het meest ambitieuze programma ooit door
enig land in de omgeving ondernomen. Het project omvat de bouw van 22 stuwdammen
in de bovenloop van de Eufraat, waardoor de woestenij ter grootte van de Benelux
tot vruchtbare landbouwgrond moet worden omgevormd, het Mesopotamië van weleer.
Turkije is de enige staat in de regio met een goede infrastructuur en voldoende
land en arbeidskrachten om tot grootschalige landbouw over te gaan.
De reusachtige Atatürkdam 60 km te noorden van Urfa, die in 1992 werd geopend,
speelt in het plan een cruciale rol. Het water van de Tigris zal hoofdzakelijk
worden gebruikt voor de opwekking van elektriciteit en te zijner tijd zullen 19
krachtcentrales heel Turkije van stroom voorzien.
Het project dient ook sociaal economische doelen. Het betreffende gebied
wordt bewoond door semi nomadische koerden, die leven van de schapenteelt. De
Turkse regering beweert dat er voor honderdduizenden werk gecreëerd zal worden
in de katoen– en graanproductie en hoopt met het vooruitzicht van economische
welvaart de sociale onrust te beteugelen.
Syrië en Irak houden de Turkse aspiraties echter nauwlettend in het oog. In
1990, toen het stuwmeer bij de Atatürkdam werd gevuld, hadden deze landen een
maand lang te lijden van ernstige droogte.
naar boven
Moskeetermen.
Mihrab gebedsnis in de muur van de moskee richting Mekka.
Minbar Preekstoel.
Medrese bij moskee behorende theologische school.
Imaret soepkeuken bij moskee voor de armen.
Tübe mausoleum.
naar boven
Sinan.
Sinan was ongetwijfeld de grootste moslimarchitect. Aan deze tijdgenoot van
Michelangelo worden 81 grote moskeeën toegeschreven, 50 kleinere, 19 mausolea,
32 paleizen, 22 openbare badhuizen, 2 bruggen en 6 aquaducten. Van zijn
bouwwerken staan er alleen al 84 in Istanbul. Hij werd in 1491 geboren uit
Griekse christelijke ouders, maar kwam later bij de janitsaren terecht als
militair ingenieur. Omstreeks zijn vijftigste jaar voltooide hij zijn eerste
moskee. Toen hij overleed was hij 97 jaar.
naar boven
Roxelana.
Roxelana ‘de Russische’ was de favoriete vrouw van Süleyman de Grote. Om haar
eigen zoon Selim de Zot, aan de macht te helpen, overreedde ze haar man zijn
oudere zoon Mustafa te vermoorden., zodat Selim hem kon opvolgen. De regering
van de drankzuchtige Selim wordt algemeen gezien als het begin van het einde van
het Osmaanse Rijk.
naar boven
De oorsprong van Lycië.
Volgens een Griekse legende werd Leto bemind door Zeus. Zwanger van de
tweelingen Artemis en Apollo werd ze door Hera, de jaloerse vrouw van Zeus,
gedwongen te vluchten. Versmaad door vele steden kwam ze ten slotte in Letoon
aan en beviel daar. Wolven leidden haar naar de Xanthos waar ze de kinderen
waste en zoogde. Dankbaar noemde er het land naar de wolven: lykos is het
Griekse woord voor wolf.
naar boven
Lycische tomben.
Lyciës voornaamste erfgoed zijn de graftomben. Ze hebben aardbevingen
overleefd., oorlog en plundering, en tot vandaag toe vallen ze op vanwege hun
aantal, afmetingen en vaak dramatische ligging: uitgehakt in rotskliffen,
verstrooid over hellingen of zelfs in zee verzonken. Vele zijn nog van vóór
Alexander de Grote.
naar boven
Symboliek.
Toen tijdens de iconoclastische periode menselijke afbeeldingen verboden
waren, kwamen symbolen in zwang, bijvoorbeeld:
Duif vruchtbaarheid, vrede, liefde, onschuld.
Zwarte haan duivel.
Witte haan voorspoed.
Pauw de opstanding der doden.
Leeuw seksualiteit, duivel, magie.
Wijn symbool van Jezus.
Palmboom hemel en eeuwig leven.
Vissen de vrome gelovigen.
naar boven
Turkse muziek en dans.
De levendige Turkse volksmuziek komt oorspronkelijk van de Aziatische steppen
en verschilt danig van de verfijnde klassieke muziek van het Osmaanse hof. De
volksmuziek onderscheidt zich ook van de marsmuziek van de janitsaren met zijn
koperen pauken, klarinetten, cimbalen en belletjes. Iedere streek in Turkije
kent zijn eigen dansen en dracht. Langs de Zwarte Zee bijvoorbeeld wordt de
horon gedanst, een dans voor alleen mannen, gekleed in zwarte kostuums met
zilveren versiersels. De ‘zwaard– en schilddans’ van Bursa beeldt de Osmaanse
verovering van de stad uit en wordt uitgevoerd door mannen in vroeg Osmaanse
uniformen. De bekende ‘lepeldans’ wordt uitgevoerd van Konya tot Silifke door
mannen en vrouwen in fleurige kledij met in iedere hand twee houten lepels.
naar boven
Flora en fauna.
In de nationale parken leiden vele planten en dieren een beschermd bestaan.
Maar ook in het wild, op heuvels en zelfs langs de wegen van de Egeïsche en
Mediterrane streken, groeien vele soorten in alle uitbundigheid. In april en mei
is het land op zijn mooist als de paarse oleander in bloei staat en overal rode
anemonen, papavers en witte irissen ontspruiten. In de tuinen bloeien de jasmijn
en de bougainvillea’s uitbundig, de hele zomer door. Turken houden van bloemen
en zijn toegewijde tuiniers met een voorkeur voor wilde tuinen.
Een van de meest algemene in het wild levende dieren in het westen is de mug,
maar de overlast is hier niet erger dan in andere mediterrane landen. Van april
tot september wemelt het tussen de bloemen van de vlinders. Zeldzame soorten als
de witte admiraal en de paarse nachtpauwoog houden zich meer in het binnenland
op. Er komen schorpioenen en slangen voor, dus weeg op ruig terrein voorzichtig
met blote voeten en onbedekte benen. Langs de Egeïsche kust kunt u langs minder
drukke wegen regelmatig schildpadden aantreffen.
In het zuidelijke Middellandse Zeegebied komen nog grote, harige kamelen voor,
in Centraal Anatolië enorme, zware waterbuffels met lange baarden en
vervaarlijke horens. Zowel kamelen als buffels worden als lastdier gebruikt. De
ruime veestapel bestaat uit de gebruikelijke schapen, geiten en runderen. In de
afgelegen berggebieden van Oost Turkije leven naast dassen, wilde zwijnen,
herten, steenbokken, jakhalzen en gazellen ook nog beren en wolven. Ook komen
hier wilde katten en honden voor en in de bossen zelfs luipaarden.
(Terug naar boven,
klik
hier
 )
|
|
Deze website werd met de grootste zorg
opgesteld. Wij kunnen niet aansprakelijk worden gesteld voor incorrecte
informatie op deze site.
Interesse in (een) bepaalde
referentie(s), neem dan vrijblijvend contact op met ons kantoor. |
